verticillatum

Polygonatum verticillatum (L.) All. is een algemeen geaccepteerde, overblijvende bosplant uit de Aspergefamilie (Asparagaceae). De plant kent een enorm inheems verspreidingsgebied dat zich uitstrekt van Centraal- en Noord-Europa via Zuidwest-Azië en de gehele Himalayaregio tot in China en Noordwest-Myanmar. Als een typische wortelstokgeofyt groeit de soort primair in het gematigde bioom, met een sterke voorkeur voor kalkrijke tot licht zure, vochtige humusbodems in bergachtige loof- en naaldbossen, houtwallen en alpiene weiden op hoogtes tot 3000 meter.

De plant overwintert ondergronds met een vlezige, kruipende en dikke wortelstok (rhizoom). Deze wortelstok groeit min of meer horizontaal en is bezet met knolvormige verdikkingen die de typische, ronde stengellittekens dragen. In het voorjaar produceert de knol een krachtige, strak rechtopgaande stengel die een hoogte van 60 tot maar liefst 120 centimeter kan bereiken. De stengel is opvallend scherp kantig tot diep gegroefd, kaal en heldergroen, soms met een subtiele purperen waas aan de basis.

Morfologisch onderscheidt deze soort zich, net als P. stewartianum, direct van de klassieke Salomonszegels door zijn kenmerkende bladschikking. De bladeren staan in regelmatige kransen (verticillen) van 3 tot 8 (meestal 4 tot 6) etagegewijs rondom de stengel gerangschikt. De individuele bladeren zijn zittend, smal lancetvormig tot lijn-lancetvormig, worden 6 tot 15 centimeter lang en slechts 1 tot 3 centimeter breed. Het blad is aan de bovenzijde heldergroen, aan de onderzijde iets lichter of grijsgroen berijpt, en bezit parallelle nerven die aan de bladtop uitlopen in een fijne, spitse punt.

De bloeitijd valt in de vroege zomer, van mei tot juli. De bloemen hangen in kleine trossen aan slanke, vertakte bloemstelen die ontspringen uit de oksels van de bladkransen. Elke individuele bloeiwijze bevat 1 tot 4 hangende, buisvormige tot smal klokvormige bloemen met een lengte van circa 5 tot 10 millimeter. De bloemkroon (perigon) bestaat uit zes vergroeide bloemblaadjes die groenachtig wit tot helderwit van kleur zijn, met opvallend groen gekleurde, licht naar buiten omgebogen tippen. De bloemen zijn nagenoeg geurloos en bevatten zes meeldraden die binnen de bloembuis verborgen blijven.

Na een succesvolle bestuiving door insecten ontwikkelen de vruchtbeginsels zich tot bolvormige, vlezige bessen met een diameter van 6 tot 8 millimeter. Tijdens het rijpingsproces in de nazomer verkleuren deze bessen van groen via roodpaars naar een uiteindelijke, diep blauwzwarte tot zwarte kleur, die vaak bedekt is met een blauwachtig waslaagje. Net als alle andere leden van het geslacht Polygonatum bevat de gehele plant (en in het bijzonder de bessen) saponinen en giftige glycosiden, waardoor inname leidt tot ernstige maag-darmklachten.