De Maianthemum stellatum, voorheen geclassificeerd als Smilacina stellata, is een overblijvende, kruidachtige vaste plant uit de aspergefamilie (Asparagaceae). De soort werd oorspronkelijk beschreven door Carl Linnaeus en later door de Duitse botanicus Heinrich Friedrich Link correct in het geslacht Maianthemum geplaatst. Van nature kent deze sterke bosplant een zeer breed verspreidingsgebied in Noord-Amerika, waar hij algemeen voorkomt van Alaska tot diep in Mexico in vochtige bossen, prairies en oeverzones. De plant bereikt een hoogte van dertig tot zestig centimeter en vormt via haar taaie, kruipende ondergrondse wortelstokken (rizomen) vaak uitgestrekte, dichte kolonies. Uit de grond ontspruiten stijve, lichtjes zigzaggend opgaande, onvertakte stengels die in het voorjaar een frisse uitstraling hebben.

De bladeren staan verspreid en opeenvolgend langs de stengel, zijn zittend of stengelomvattend, en hebben een langwerpige tot lancetvormige vorm met een scherpe punt. De bladschijf is grijsgroen tot diepgroen, bezit een opvallend parallelle nerfstructuur en is aan de onderzijde vaak voorzien van een uiterst fijne, zachte beharing. In mei en juni bloeit de plant met een compacte, eindstandige en onvertakte bloemtros (raceme) die bestaat uit vijf tot vijftien kleine, geurende bloemen. De individuele bloempjes zijn zuiver wit en stervormig, opgebouwd uit exact zes wijd uitstaande bloemdekbladen en zes prominente meeldraden. Na een succesvolle bestuiving door insecten ontwikkelen de vruchtbeginsels zich tot opvallende, bolronde bessen die aanvankelijk groen zijn met drie donkere lengtestrepen, om in het najaar te rijpen naar een diep robijnrode tot bijna zwarte kleur.