Deze website is een catalogus van de planten in onze schaduwtuin. Als fervente liefhebbers van schaduwplanten wilden we in eerste instantie een overzicht voor onszelf creëren. Misschien kunnen ze ook een inspiratie zijn voor jouw schaduwborder of schaduwtuin. Neem gerust contact met ons op als u meer informatie wenst over een specifieke plant.
Polygonatum odoratum (Mill.) Druce
Polygonatum odoratum (Mill.) Druce is een van de meest karakteristieke en wijdverspreide soorten uit de aspergefamilie (Asparagaceae). Zijn inheemse verspreidingsgebied is gigantisch en omvat het volledige gematigde bioom van Europa (inclusief de Benelux) tot aan Japan. Je vindt hem vooral op drogere, kalkrijke gronden, in lichte bossen en in de duinen.
Stengel (Groeiwijze): De plant blijft met een hoogte van 15 tot 50 centimeter een stuk lager en compacter dan de meeste van zijn familieleden. De kale stengel groeit schuin opgaand en buigt naar de top toe licht door. Het absolute sleutelkenmerk is dat de stengel scherp hoekig en kantige (duidelijk geribd) is. Dit is het belangrijkste verschil met de eveneens inheemse Gewone salomonszegel (P. multiflorum) en de Breedbladige salomonszegel (P. latifolium), die beide een perfect ronde, gladde stengel hebben.
Bladeren: De bladeren staan verspreid, maar zijn zo gedraaid dat ze zich min of meer naar één zijde richten, vaak ietwat omhooggericht. Ze zijn elliptisch tot eivormig (5–10 cm lang). De bovenzijde is helder tot blauwgroen; de onderzijde is volledig kaal en berijpt. Hiermee onderscheidt hij zich van P. latifolium, waarvan de bladeren aan de onderkant juist zacht behaard zijn, en van de reusachtige Chinese P. kingianum, waarvan de bladeren in kransen staan en eindigen in opgerolde grijp-ranken.
Bloemen: Zoals de naam odoratum ("geurend") al verklapt, zijn de bloemen sterk en zoetzoet geurend (een amandel- of lelietje-van-dalengeur). Dit is uniek, want de bloemen van P. multiflorum en de Aziatische P. lasianthum zijn nagenoeg geurloos. De bloemen hangen meestal solitair of per twee aan korte steeltjes in de bladoksels, in tegenstelling tot de rijkere bloemtrossen (2 tot 6 bloemen) van P. multiflorum en P. cyrtonema. De bloembuis is strak cilindrisch (1,5–2,5 cm lang), helderwit met groene tippen, en mist de typische insnoering ("wespentaille") in het midden die zo kenmerkend is voor P. multiflorum. De binnenzijde van de bloem is volledig glad, wat hem onderscheidt van P. lasianthum, die daar wollige haartjes heeft.
Wortelstok: Ondergronds bevindt zich een vlezige, wittige, kruipende wortelstok. Deze is slank en cilindrisch met de iconische ronde littekens. Hij mist de massieve, knoestige gember-achtige klompenvorm van de puur Chinese soorten zoals P. cyrtonema.
Vruchten: In de herfst produceert de plant bolronde bessen die rijpen naar een glanzend blauwzwarte of diepzwarte kleur.
lasianthum
Polygonatum lasianthum Maxim.
De soortnaam lasianthum is afgeleid van het Oudgrieks en betekent letterlijk "wolharige bloem" (lasio- = wollig/behaard, -anthos = bloem). Dit verwijst direct naar het meest unieke determinatiekenmerk van deze plant. Het natuurlijke verspreidingsgebied van deze rhizomateuze geofyt ligt in het gematigde bioom van Oost-Azië, waar hij voornamelijk in de berg bossen van Japan en Korea groeit.
Polygonatum lasianthum is een subtiele Salomonszegel uit Japan en Korea die, net als zijn bekende familieleden P. multiflorum en P. falcatum, een overblijvende bosplant is met een kruipende wortelstok en hangende, groenwitte bloemklokjes in het voorjaar. De elegant overbuigende stengel is nagenoeg rond en volledig kaal, wat direct overeenkomt met P. multiflorum, maar sterk afwijkt van de scherp hoekige, kantige stengels van P. odoratum. De heldergroene, elliptische bladeren staan verspreid langs de stengel en zijn aan de onderzijde helemaal glad. Hierin verschilt de soort fundamenteel van de Breedbladige salomonszegel (P. latifolium), die juist een zacht behaarde bladonderkant heeft. Ook mist hij de typisch sikkelvormige bladvorm die de nauw verwante P. falcatum kenmerkt. Het absolute hoofdondercheid van P. lasianthum zit echter onzichtbaar in de bloembuis verstopt. Waar de meeldraden en de binnenzijde van de bloem bij vrijwel alle andere Salomonszegels volledig kaal zijn, zijn ze bij deze soort dicht bezet met fijne, korte haartjes. Na de bloei ontwikkelt de plant, net als de rest van zijn geslacht, bolronde bessen die in de herfst rijpen naar een glanzend blauwzwarte kleur.
Officiële taxonomische autoriteit
De soort werd in 1883 voor het eerst formeel beschreven door de gevierde Russische botanicus Carl Johann Maximowicz in het Bulletin de l'Académie Impériale des Sciences de Saint-Pétersbourg.
Carl Johann Maximowicz (1827-1891)
Carl Johann Maximowicz was een van de meest gerespecteerde en invloedrijke Russische botanici van de 19e eeuw. Hij werkte het grootste deel van zijn leven als hoofdbotanicus en directeur van het herbarium van de Keizerlijke Botanische Tuin in Sint-Petersburg.
Maximowicz is wereldberoemd geworden door zijn pionierswerk in de flora van het Verre Oosten. In een tijd dat reizen door Azië nog uiterst gevaarlijk en zwaar was, nam hij deel aan grote expedities naar het Amoer-gebied (de grensregio tussen Rusland en China) en verbleef hij tussen 1860 en 1864 jarenlang in Japan.
Zijn erfenis: Maximowicz was een van de allereerste westerse wetenschappers die de Japanse flora systematisch in kaart bracht. Hij verzamelde eigenhandig tienduizenden plantenexemplaren en herbaria.
De ontdekker van Salomonszegels: Door zijn intensieve veldwerk in Japan en Korea ontdekte en beschreef hij talloze Aziatische planten die we vandaag de dag nog steeds in onze tuinen gebruiken. Naast Polygonatum lasianthum (1883) was hij ook de man die de dwergsoort Polygonatum humile (1859) officieel op de wetenschappelijke kaart zette. De toevoeging 'Maxim.' achter honderden Aziatische plantennamen herinnert de botanische wereld aan zijn gigantische nalatenschap.