Deze website is een catalogus van de planten in onze schaduwtuin. Als fervente liefhebbers van schaduwplanten wilden we in eerste instantie een overzicht voor onszelf creëren. Misschien kunnen ze ook een inspiratie zijn voor jouw schaduwborder of schaduwtuin. Neem gerust contact met ons op als u meer informatie wenst over een specifieke plant.
sessile
Disporum sessile D.Don ex Schult. & Schult. f.
Disporum sessile is een charmante, overblijvende bosplant die van nature voorkomt in de gematigde zones van Oost-Azië, met name in Japan, Korea, Noordoost-China en het eiland Sachalin. In de tuin is het een geliefde, vroege voorjaarsbloeier voor schaduwrijke plekken.
De belangrijkste uiterlijke kenmerken van de plant zijn:
Groeiwijze en wortels: In tegenstelling tot veel andere polvormende soortgenoten, verspreidt Disporum sessile zich via lange, dunne ondergrondse uitlopers (stolonen). Hierdoor vormt de plant in de loop der tijd een dicht, tapijtachtig plakkaat. De stengels groeien strak rechtop, zijn vaak onvertakt of slechts licht vertakt aan de top, en worden zo'n 15 tot 40 centimeter hoog.
Bladeren: Zoals de soortnaam sessile al verklapt, zijn de bladeren zittend. Dit betekent dat ze geen bladsteel hebben en direct aan de stengel vastzitten. Ze zijn eivormig tot langwerpig-lancetvormig, 4 tot 10 centimeter lang, glad en glanzend heldergroen (hoewel er in cultuur veel bonte varianten bestaan).
Bloemen: In april en mei verschijnen er 1 tot 3 hangende bloemen aan de stengeltoppen. De bloemen zijn opvallend elegant: ze zijn buis- tot smal klokvormig, 2 tot 3 centimeter lang en kleuren roomwit met een zacht groenachtige zweem aan de punten van de bloemblaadjes.
Vruchten: Na een succesvolle bestuiving transformeert de bloem in de late zomer naar een kleine, bolronde bes die diep blauwzwart tot zwart rijpt.
Onderscheid met andere disporumsoorten:
Als je twijfelt welke Disporum je voor je hebt, kun je Disporum sessile aan een paar unieke eigenschappen direct herkennen:
De zittende bladeren: Het ontbreken van een bladsteel (petiolus) is hét sleutelkenmerk. Bijna alle andere veelvoorkomende soorten (zoals Disporum cantoniense of Disporum bodinieri) hebben bladeren die op een duidelijk herkenbaar steeltje staan.
Wandelende groeiwijze (Uitlopers): Waar soorten als Disporum smilacinum of Disporum uniflorum keurig op hun plek blijven in een compacte pol, 'wandelt' Disporum sessile door de tuin met zijn kruipende worteluitlopers. Het is daardoor een echte bodembedekker, terwijl de meeste andere soorten meer als solitaire struikjes groeien.
Grote, gesloten klokken: De bloemen zijn relatief lang (tot wel 3 centimeter) en blijven gedurende de bloei slank en buisvormig hangen. Dit is een groot contrast met bijvoorbeeld Disporum smilacinum, waarvan de witte bloemen veel kleiner zijn en zich stervormig openen.
Achtergrondinformatie over ontdekker, officiële taxomische autoriteit en epitheton.
De naamgeving van deze plant kent een klassieke 'estafette' in de botanische geschiedenis. De Schotse botanicus David Don (1799–1841) herkende de plant als eerste als een unieke soort en gaf hem de naam Disporum sessile. Don was de bibliothecaris van de prestigieuze Linnean Society in Londen en hoogleraar botanie. Hij beschreef honderden Aziatische planten die destijds door reizigers naar Groot-Brittannië werden gebracht.
Don publiceerde de naam echter niet direct volgens de strenge academische regels. Dat deden de Oostenrijkse botanicus Josef August Schultes (1773–1831) en zijn zoon Julius Hermann Schultes (1804–1840). Dit duo werkte aan een gigantische herziening van het standaardwerk Systema Vegetabilium. In het zevende deel (gepubliceerd in 1829) namen zij de beschrijving van Don over en gaven hem de officiële wetenschappelijke status. De toevoeging "D.Don ex Schult. & Schult.f." betekent dan ook letterlijk: "gezien en benoemd door David Don, maar formeel geldig gepubliceerd door Schultes en zijn zoon (filius)".