Ellisiophyllum pinnatum, in 1906 geldig gepubliceerd door de Japanse botanicus Tomitaro Makino, is een charmante, laagblijvende en overblijvende vaste plant uit de weegbreefamilie (Plantaginaceae). Als het enige geaccepteerde lid van dit monotypische geslacht is de soort van nature inheems in een uitgestrekt gebied van de centrale Himalaya tot aan Japan, de Filipijnen en Nieuw-Guinea. De plant groeit primair in het subtropische en gematigde bioom, waar hij in vochtige, schaduwrijke bossen en langs beekjes dichte, weelderige tapijten vormt. Deze kruipende bodembedekker bereikt een bescheiden hoogte van slechts vijf tot tien centimeter en spreidt zich snel uit via draadvormige uitlopers (stolonen) die op de knopen wortelen. De dunne stengels zijn overal zacht behaard (pubescent) en dragen afwisselend geplaatste bladeren op relatief lange bladstelen.
Het frisgroene, varenachtige loof is diep veerdelig of veergespleten (pinnatisect) ingesneden in eivormige tot ruitvormige segmenten met een fijn gekartelde bladrand. Van de vroege zomer tot diep in de herfst bloeit de plant rijkelijk met solitaire, stervormige bloempjes die op slanke stelen vanuit de bladoksels omhoogsteken. De individuele bloemen zijn zuiver wit tot crèmewit van kleur en opgebouwd uit vijf wijd uitstaande bloemblaadjes die een klok- tot wielvormige kroon vormen. Binnenin de bloembuis bevinden zich vier meeldraden van opeenvolgend ongelijke lengte (didynamisch) rondom een centrale stamper. Na de bloei transformeren de vruchtbeginsels zich tot kleine, droge doosvruchten die veilig omhuld blijven door de na de bloei groter wordende kelkblaadjes.
Deze andere producten kunnen je interesseren
