Arisaema concinnum Schott, voor het eerst geldig gepubliceerd door de Oostenrijkse botanicus Heinrich Wilhelm Schott in het tijdschrift Bonplandia (Hannover) 7: 27 (1859), is een overblijvende, knolvormige geofyt uit de Aronskelkfamilie (Araceae). Deze algemeen geaccepteerde soort is inheems in een uitgestrekt, gematigd bioom dat zich uitstrekt van de centrale en oostelijke Himalaya (waaronder Nepal, Bhutan en Noord-India) tot in de bergachtige regio's van Zuid- en West-China (zoals Noordwest-Yunnan en Tibet). De plant gedijt daar voornamelijk op hoogtes tussen de 1600 en 3500 meter in vochtige, schaduwrijke loofbossen en alpiene weiden.
De plant overwintert ondergronds als een vlezig, min of meer bolvormig tot afgeplat knolletje (cormus) met een diameter tot 5 centimeter, dat vaak uitlopers (stolonen) vormt. In het voorjaar breken drie vliezige, opeenvolgende scheden (cataphyllen) van 10 tot 20 centimeter lang door de grond, die de basis van de opgaande scheut beschermen. De plant produceert doorgaans één enkel, solitair en opvallend symmetrisch blad op een robuuste bladsteel van 30 tot 50 centimeter lang. De onderste helft van deze steel vormt een schijnstengel of pseudostengel (pseudocaulis) die groen of purperachtig van kleur is en nauwelijks getekend of gevlekt is. Het blad is prachtig stralend handvormig samengesteld (radiant), waardoor het de perfecte symmetrie van een opengeslagen Chinese parasol nastreeft. Het bestaat uit 7 tot 13 zittende, omgekeerd-lancetvormige tot elliptische bladsegmenten met een wigvormige basis. De bladrand is gaaf en de top van de segmenten versmalt abrupt in een zeer langgerekte, sierlijke druppelspits (cauda).
De bloemstengel (pedunculus) is korter dan de bladsteel en reikt tot zo'n 15 à 20 centimeter hoog, waardoor de karakteristieke bloeiwijze min of meer verscholen onder het parasolachtige bladerdak staat. De bloemschede (spathe) heeft een diep donkerpurperen of heldergroene basiskleur en is over de gehele lengte getooid met contrasterende, witte verticale strepen. De basis van de spathe vormt een cilindrische buis (tubus) van 4 tot 8 centimeter lang en circa 2 centimeter breed, die aan de keel schuin afgeknot is zonder verbrede oortjes (auriculae). De bloemschede loopt aan de top uit in een eivormige tot smal-driehoekige kap (galea) van 2 tot 4 centimeter breed. Deze kap buigt sierlijk over de opening heen en versmalt aan de top in een opvallend lange, draadvormige, staartachtige spits (filiforme cauda) die wel 15 centimeter lang kan worden en elegant naar beneden hangt.
Binnenin deze koker bevindt zich de vlezige, eenslachtige bloemspil (spadix). Aan de basis hiervan zitten de gereduceerde, naakte bloemen dicht op elkaar geclusterd. De soort is doorgaans tweehuizig (dioecies) of sequentieel hermafrodiet, waarbij de vrouwelijke zone kegelvormig is en de mannelijke zone losser bezet is met synandria die via apicale poriën openen. Het steriele bovenste deel van de bloemspil—het bloemspilaanhangsel (appendix)—staat rechtop en is smal cilindrisch tot knotsvormig (clavaat). Dit aanhangsel is groen of donkerpurper, meet 4 tot 7 centimeter lang en heeft een dikte van 2 tot 4 millimeter. De top van de appendix is vaak iets naar voren gebogen en bezit een karakteristiek wrattig (verrucaat) of geknobpeld oppervlak. Na succesvolle bestuiving in de vroege zomer transformeert de vrouwelijke bloeiwijze in een strak rechtopstaande vruchtenaar (infructescentie), dicht bezet met vlezige, glanzende bessen die in de vroege herfst rijpen tot een diep rode kleur.
Deze andere producten kunnen je interesseren
