Aristolochia serpentaria

Aristolochia serpentaria, door Linnaeus beschreven in zijn botanische standaardwerken (algemeen bekend als de *Virginia-slangenwortel* of *Virginia Snakeroot*), is een kruidachtige, niet-klimmende vaste plant die inheems is in de droge tot vochtige loofbossen van het oosten van Noord-Amerika, variërend van Connecticut tot Texas en Florida. In tegenstelling tot de bekende klimmende soorten uit deze familie, vormt deze soort een compacte, opgaande tot grillig spreidende pol van slechts 10 tot 60 centimeter hoog en breidt zich langzaam uit via een vlezige, aromatische wortelstok. De bladeren staan verspreid langs de behaarde, zigzag-gebogen stengels, zijn dun, lancetvormig, eivormig tot speervormig (hastate) en aan de onderzijde zacht behaard. In de late lente tot de vroege zomer, van mei tot juli, produceert de plant hoogst merkwaardige, solitaire bloemen die op dunne, schubachtige stelen ontspringen uit de onderste, grondnabije stengelknoppen en daardoor vaak deels verborgen liggen onder het dichte bladerdek of strooisellaag. De bloemen hebben geen kroonbladen, maar bestaan uit een behaarde, S-vormige, leerachtige bloembuis van circa 2 centimeter lang, die geelgroen tot bruinpaars gekleurd is en eindigt in een onregelmatig drielobbige zoom. De bloemen verspreiden een scherpe, medicinale en kruidige geur die kleine vliegen aantrekt voor de bestuiving. De daaropvolgende vruchten zijn bolronde, droge doosvruchten van 1 tot 2 centimeter groot die kleine, schildvormige zaden bevatten. Met een winterhardheid van -20°C tot -23°C is deze bosplant volkomen betrouwbaar in ons klimaat. Alle delen van de plant zijn extreem giftig door de hoge concentratie aristolochiazuren, maar de soort heeft een enorme ecologische waarde als de vitale en exclusieve waardplant voor de rupsen van de prachtige *pipevine swallowtail*-vlinder. De plant verlangt een schaduwrijke standplaats in een humusrijke, matig vochtige bosgrond.