Lysimachia paradiformis W/O7152

Lysimachia paridiformis W/O-7152, in 1884 voor het eerst beschreven door de Franse botanicus Adrien René Franchet, is een uiterst zeldzame en unieke groenblijvende vaste plant uit de sleutelbloemfamilie (Primulaceae).  
De plant bereikt een compacte hoogte van 20 tot 40 centimeter en breidt zich langzaam uit als een dichte, niet-invasieve pol. De stengels zijn rechtopgaand, stevig, onvertakt en volkomen kaal (glabrous), met licht gezwollen knopen (nodes). Aan het onderste deel van de stengel bevinden zich gereduceerde, schubvormige bladeren, terwijl de volwassen bladeren in een uiterst karakteristieke, dichte krans (whorl) van 4 tot 10 bladeren aan de stengeltop gegroepeerd staan. Deze bladeren zijn elliptisch tot breed-lancetvormig, dik, leerachtig, glanzend donkergroen van kleur en aan de basis wigvormig toelopend. Door deze opmerkelijke bladstructuur vertoont de plant een sterke gelijkenis met de eenbes (genus Paris), wat de specifieke soortaanduiding paridiformis verklaart. In de vroege zomer, van juni tot augustus, verschijnen er dichte, zittende, bolvormige schermen van heldere, dooiergele, stervormige bloemen die pal in het centrum van de kransvormige bladrozet rusten als een gloeiende knop. De bloemen zijn tot 2 centimeter breed en bezitten geen bloemblaadjes, maar opvallend gekleurde kelkbladen en meeldraden. Na de bloei ontstaan kleine, droge, bolvormige capsules die fijne, hoekige zaden bevatten. Wat betreft de winterhardheid verdraagt deze bergvorm temperaturen tot circa -12°C (Zone 8a/8b) zonder loofschade, mits hij op een windvrije standplaats staat; in koudere winters kan hij als bladverliezende geofyt overleven of in een koude kas overwinterd worden. De plant verlangt een constant vochtige, humusrijke, losse en zure tot neutrale bosbodem in de diepe of gefilterde schaduw, waar hij door zijn unieke architectuur een fabelachtige en exotische toevoeging vormt.