Pteris terminalis

Pteris terminalis, in 1839 botanisch beschreven door Wallich ex J. Agardh (en veelal in de literatuur aangeduid onder het ongeldige synoniem Pteris excelsa Gaudich.), groeit uit tot een indrukwekkende, monumentale en krachtige varen die een hoogte van 100 tot wel 180 centimeter kan bereiken. De plant heeft een opgaande, korte en robuuste houterige wortelstok met een diameter tot 2 centimeter, waarvan de top dicht bezet is met donkerbruine schubben. De robuuste, stijve stengels zijn aan de basis donkerbruin en verkleuren naar boven toe naar een glanzend strogeel; ze meten 70 tot 90 centimeter in lengte en zijn volkomen kaal. De magnifieke, breed-driehoekige bladeren (lamina) zijn dubbelgeveerd en meten 60 tot 120 centimeter in lengte en 40 tot 90 centimeter in breedte. De bladeren zijn opgebouwd uit 5 tot 10 paar zijdelingse, veerlobbige segmenten die dicht en kamachtig langs de bladspil (rachis) zijn gerangschikt. De individuele bladsegmenten zijn sikkelvormig-lancetvormig, meten 3,5 tot 8 centimeter in lengte en zijn frisgroen tot olijfgroen van kleur. De sori zijn lijnvormig, continu en opvallend geplaatst onder de omgekrulde randen van de segmenten, waarbij de fijne tanden op de steriele toppen van de bladeren een belangrijk determinatiekenmerk vormen. Ondanks zijn tropische uitstraling is deze soort, afkomstig uit bergbossen en vochtige ravijnen op hoogtes tussen 600 en 2700 meter in China, Japan en Korea, verrassend winterhard en verdraagt temperaturen van -12°C tot -15°C, mits hij op een windluwe, beschutte standplaats in de halfschaduw tot diepe schaduw staat op een constant vochtige, humusrijke leem- of kleibodem.