Manihot carthagenensis, in 1866 officieel botanisch beschreven door (Jacq.) Müll.Arg. (met als synoniem of nauwe variant Manihot cartaginensis), is een opvallende, rechtopgaande en meerjarige bladverliezende struik of kleine boom die een hoogte bereikt van 2,5 tot 4 meter in cultivatie (tot wel 5 meter onder optimale tropische omstandigheden). De plant vormt een stevig, knolvormig wortelstelsel waarin water en zetmeel worden opgeslagen, wat hem een uitstekende weerstand tegen langdurige droogte geeft. De bladeren zijn diep palmachtig gedeeld of handvormig ingesneden in 5 tot 7 smalle, lancetvormige lobben. Dit loof, dat een breedte heeft van 15 tot 20 centimeter, heeft een frisgroene tot diepgroene kleur en hangt elegant aan opvallende, lange en helderrode tot purperen bladstelen die de struik een bijzonder hoge sierwaarde geven. In de zomer, van juli tot september, bloeit de struik met eindstandige clusters van klokvormige, onopvallende groen-witte tot geelachtige bloemen die rijk zijn aan nectar en druk bezocht worden door bestuivende insecten. Na de bloei ontwikkelen zich bolronde, licht groene zaaddozen (capsules) die bij volledige rijping in het najaar explosief openspringen om de gladde, zwartbruine zaden met kracht door de tuin te verspreiden. Wat betreft de winterhardheid verdraagt deze soort temperaturen van -1°C tot -4°C (USDA zone 9b-11) voor korte periodes wanneer de plant eenmaal goed gevestigd en houtachtig is. Hij zal dan bovengronds afsterven en in de lente terug spectaculair uitlopen. Hij verlangt een warme, beschutte standplaats in de lichte schaduw tot volle zon en gedijt op vrijwel elke bodemsoort, mits de grond uitstekend gedraineerd en luchtig is, aangezien winterse nattigheid onherroepelijk leidt tot wortelrot.
Deze andere producten kunnen je interesseren
