Magnolia macrophylla ssp. ashei

Magnolia macrophylla ssp. ashei, in 1933 botanisch geclassificeerd door Charles Alfred Weatherby (en ontdekt door de bosbouwer William Willard Ashe), groeit van nature als een grote, bladverliezende struik of een kleine, laagvertakte ondergroei-boom met een brede, ronde kroon. De soort bereikt onder cultivatie een zeer beheersbare hoogte van slechts 3 tot 6 meter. De jeugdfase kenmerkt zich door een relatief snelle lengtegroei. De bladeren zijn spectaculair groot, variërend van 17 tot 56 centimeter in lengte en tot 40 centimeter in de breedte; ze zijn omgekeerd eirond, aan de basis hartvormig of geoord, frisgroen aan de bovenzijde en contrasterend zilvergrijs tot celadongroen aan de onderzijde, wat voor een opvallend tropische en exotische uitstraling zorgt. In de late lente tot de vroege zomer, van mei tot juni, sieren magnifieke, cupvormige witte bloemen de boom, die aan het einde van stevige takken verschijnen en een milde, zoete geur verspreiden. De bloemen hebben een indrukwekkende doorsnede van 15 tot 38 centimeter (en uitzonderlijk tot 50 centimeter), met 6 tot 9 crèmewitte bloembladeren waarvan de binnenste drie voorzien zijn van een karakteristieke, driehoekige purperrode vlek aan de basis. De vruchten zijn eivormige tot cilindrische, hobbelige houtige verzamelvruchten van 5 tot 10 centimeter lang, die bij rijpheid roodroze kleuren en helderrode, vlezige zaden aan fijne draadjes vrijgeven. Wat betreft de winterhardheid is deze soort goed bestand tegen koude klimaten en verdraagt temperaturen van -15°C tot -23°C (USDA hardheidszone 6). Een van de grootste teeltvoordelen is dat zaailingen reeds op zeer jonge leeftijd (vanaf 3 tot 4 jaar oud) rijkelijk bloeien, vaak al wanneer de struik slechts 30 centimeter hoog is. De plant vereist een vochtige, humusrijke, zure tot neutrale grond, bij voorkeur in de halfschaduw, en moet absoluut op een tegen gure wind beschutte standplaats worden geplant, aangezien de gigantische bladeren snel kunnen scheuren.