Polygonatum odoratum 'Aureum'

Polygonatum odoratum 'Aureum' is een zeldzame, buitengewoon indrukwekkende en felbegeerde cultivar van de welriekende salomonszegel die behoort tot de aspergefamilie (Asparagaceae). Waar de meeste bonte salomonszegels opvallen door witte of crèmekleurige accenten, onderscheidt deze specifieke selectie zich door een warme, goudgele tot limoengroene bladtekening die in het voorjaar voor een spectaculair lichteffect in de schaduwtuin zorgt. Vanuit dikke, vlezige ondergrondse wortelstokken ontwikkelt de plant krachtige, onvertakte stengels die een volwassen hoogte van ongeveer 45 tot 65 centimeter bereiken. Deze stengels groeien aanvankelijk strak rechtop en buigen later in het seizoen in een elegante, architectonische boog naar één zijde over. Conform de basissoort Polygonatum odoratum zijn de stengels in doorsnede opvallend scherp hoekig en diep gegroefd, waarbij de stengelbasis dikwijls aantrekkelijk purperrood is aangelopen. Langs deze assen staan de relatief grote, brede eirond-elliptische bladeren in twee strakke, regelmatige rijen tegenover elkaar opgesteld.

Het meest diagnostische kenmerk van deze cultivar is de luminescente bladkleur; bij het uitlopen in het vroege voorjaar zijn de jonge bladeren vrijwel volledig helder goudgeel, waarna ze gedurende de zomer transformeren naar een frisse appelgroene tint waarbij de brede buitenranden en de parallelle nerven hun opvallende goudgele kleur behouden. In mei en juni verschijnen er aan de onderzijde van de gebogen stengels hangende, buis- tot klokvormige bloemen die meestal alleenstaand of in paren in de bladoksels bungelen. Deze helderwitte bloempjes hebben zachtgroene toppen en verspreiden, zoals de soortnaam odoratum al verraadt, een heerlijk zoete, amandelachtige geur die sterk doet denken aan lelietjes-van-dalen. Na de bloei transformeren de klokjes in de vroege herfst tot kleine, bolvormige bessen die rijpen naar een matte, diep blauwzwarte tot zwartviolette kleur onder een wasachtig laagje. Voordat deze ijzersterke schaduwplant in de winter volledig bovengronds afsterft, kleurt het bonte loof in de late herfst nogmaals prachtig warm goudgeel, waarna de stengel loslaat en het karakteristieke ronde, zegelachtige litteken achterlaat op de winterharde wortelstok.